column, fictie

Troostboom

Ik lig hier omgevallen

In het water op m’n rug

Mijn takken als open armen

Kom hier maar zitten

Op het zachte mos

 

Het is niet erg

Dat je het niet weet

Laat je warme tranen

Vallen in het koude meer

Roerloos blijf ik hier liggen

 

Niets vraag ik van je

Leven hoef je niet te doen

Ik draag jou in de stilte

Totdat je zelf ziet

‘Die stilte dat ben ik’

Previous Post Next Post

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply De kleine oorlog – Karin Weterings 19 december 2016 at 21:27

    […] toen gaf ik die kritische stem een kus en schreef alsnog het gedichtje, dat je hier kan […]

  • Reply Lucy 20 december 2016 at 20:39

    Mooi Karin, ook jouw kritische stem en wat die jou deed ontdekken. x

    • Reply karinweterings 21 december 2016 at 06:46

      Dank je Lucy!

  • Reply Christine 11 januari 2017 at 18:19

    Wauw Karin, van de kleine oorlog naar dit gedicht. Het was precies wat ik nodig had, nu net. Die oorlog is mijn grootste vijand…..maar nu, na dit berichtje, is het even stil. Dank je daarvoor :-).

    • Reply karinweterings 11 januari 2017 at 22:16

      Wat fijn om te lezen Christine. Dank je wel voor je berichtje!

  • Reply Ronald Heij 3 januari 2018 at 19:04

    ❤️

  • Leave a Reply